مقاله حاضر به بررسی تأثیر سرمایه گذاری سهامداران نهادی و خطای پیش بینی سود هر سهم و سود تقسیمی بر بازده غیر عادی سهام می پردازد، در راستای انجام این پژوهش نمونه ای مشتمل بر 123 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در دوره زمانی 5 ساله (1390-1394) انتخاب و بررسی گردید. برای آزمون فرضیه ها از رگرسیون چند متغیره استفاده شد و معنادار بودن آن ها با استفاده از آماره Fو t مورد بررسی قرار گرفت و برای بررسی خود همبستگی مدل از آزمون دوربین واتسون استفاده شده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که بین سرمایه گذاری سهامداران نهادی و بازده غیر عادی سهام رابطه منفی و معنادار وجود دارد و بین خطای پیش بینی سود هر سهم و بازده غیر عادی سهام رابطه مثبت و معنادار برقرار است و بین خطای پیش بینی سود تقسیمی و بازده غیر عادی سهام ارتباط معنادار مشاهده نشد.

هدف این تحقیق ارزیابی و تحلیل روابط میان ضریب ارزش افزوده فکری و هر یک از عناصر آن با بازده سرمایه گذاری در سهام شرکت هایی که در گروه صنایع غذایی در بورس اوراق بهادار تهران پذیرفته شده اند، برای دوره 10 ساله از سال 1380 تا 1389 و ضرورت گزارشگری مالی مربوط به ضریب ارزش افزوده فکری می باشد.گزارش های مالی سالانه بویژه صورت سود و زیان و ترازنامه به انضمام یادداشت های همراه صورت های مالی شرکت های مورد نظر طی سال های پیش گفته مورد استفاده قرار گرفت. روش ضریب ارزش افزوده فکری (VAICTM) برای سنجش مجموع کارایی سرمایه بکار گرفته شده وسرمایه فکری (انسانی - ساختاری) شرکت ها بکار برده شد. این تحقیق تجربی با استفاده از آنالیز رگرسیون خطی چند متغیره برای تحلیل داده ها انجام شده است. سرمایه فیزیکی و فکری شرکت های فعال در صنایع غذایی ارزیابی گردید و تاثیرشان بر روی بازده سرمایه گذاری در سهام آنها مورد آزمون آماری قرار گرفت. نتایج این تحلیل نشان می دهد که رابطه بین ضریب ارزش افزوده فکری و عناصر آن بر بازده سرمایه گذاری در سهام شرکت ها مثبت و معنی دار می باشد. بنابراین تمرکز در مدیریت مناسب بر ضریب ارزش افزوده فکری و هر یک از عناصر آن در شرکت های صنایع غذایی بطور خاص و تعمیم آن به سایر صنایع می تواند موجب بهبود بازده سهام آنها گردد. در این تحقیق، با ارائه یک الگوی مناسب در نحوه گزارشگری مالی مربوط به ضریب ارزش افزوده فکری، بعنوان یک اطلاعات مالی مکمل می تواند برای تصمیم گیرندگان مفید فایده باشد.

خصوصی سازی و واگذاری سهام شرکت هایی که تحت مالکیت دولت قرار دارند از جمله سیاست های اقتصادی است که در دو دهه اخیر مورد توجه اغلب سیاست گذاران در کشورهای مختلف بوده است. این تحقیق به دنبال ارزیابی اثر واگذاری سهام شرکت های دولتی به بخش خصوصی بر عملکرد مالی آنها با استفاده از نسبت های سودآوری شامل بازده دارائی (ROA)، بازده حقوق صاحبان سهام (ROE) و بازده فروش (ROS) در بورس اوراق بهادار تهران است. برای این منظور 29 شرکت که طی سال های 1375 تا 1385 سهام دولتی آنها به بخش خصوصی واگذار شده است در دو بخش که شامل بخش اول در دو سطح واگذاری (بیش از 50 درصد و کمتر از 50 درصد) با استفاده از آزمون رتبه ای ویلکاکسون و مدل رگرسیونی و به روش OLS و بخش دوم در سه سطح واگذاری (کمتر از 20 درصد، بین 20 تا 50 درصد و بیشتر از 50 درصد) با استفاده از آزمون فریدمن مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج حاصل از آزمون فرضیه ها در سطح اطمینان 95 درصد نشان می دهد که در بخش اول عملکرد مالی شرکت ها افزایش یافته است و در بخش دوم عملکرد مالی در سه سطح واگذاری تفاوت معناداری نداشته است.

هدف از مدیریت پرتفوی انتخاب سبد سهام است، سبد سهامی که راهنمایی سرمایه گذاران برای دستیابی به بیشترین بازده می باشد؛ در این پژوهش جهت انتخاب سبد سهام از الگوریتم پرندگان و مدل مارکویتز استفاده شده است و مقایسه ای نیز بین انها صورت پذیرفته است. معرفی یک مدلی جهت انتخاب پرتفوی برای سرمایه گذاران که بتوانند با ارزیابی ان مدل به انتخاب درست سبد پرتفوی اقدام کنند، از اهداف ما در این پژوهش می باشد. از میان شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران تعداد 65 شرکت برای دوره زمانی 1388 تا 1392 انتخاب گردید و به عنوان حجم نمونه امار در تجزیه و تحلیل داده ها وارد گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها ابتدا داده ها در نرم افزار EXCEL جمع اوری و پس از طبقه بندی و انجام محاسبات بوسیله نرم افزارMATLAB مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش در ارتباط با مقایسه الگوریتم پرندگان و مدل مارکویتز حاکی از ان بود که الگوریتم پرندگان در مقایسه با مدل مارکویتز دارای خطای کمتری در انتخاب سبد بهینه سرمایه گذاری می باشد. مهمترین پیشنهاد ما برای تحقیقات اتی مقایسه الگوریتم پرندگان باسایر مدلهای بهینه سازی نظیررقابت استعماری، فرا ابتکاری، مدل آربیتراژ و......مقایسه گردد.

سالانه تقریبا دو تریلیون دلار در جهان بر روی پروژه های فناوری اطلاعات سرمایه گذاری و هزینه می شود. بیش از یک دهه است که محققان ارزش تجاری سرمایه گذاری های فناوری اطلاعات را مورد بحث و بررسی قرار داده اند. همچنین سرمایه گذاری های زیادی برای جلب رضایت و تکرار تجربه خرید مشتری در زمینه های مرتبط با فناوری اطلاعات منظور شده است. برای نمونه سرمایه گذاری های سبک نظیر فراهم کنندگان خدمات شبکه و سرمایه گذاری های سنگین نظیر سیستم های اطلاعات جامع در خصوص پیاده سازی و اجرای برنامه ریزی منابع انسانی بنگاه تجربه شده است.این مقاله حاصل یک پژوهش در این زمینه است و قصد دارد به بررسی سرمایه گذاری های فناوری اطلاعات و تکنولوژی هایی مانند مدیریت ارتباط با مشتری بپردازد و تاثیر آن را بر رضایت مشتری تعیین نماید، در ضمن تحلیل مقایسه ای یافته ها نشان می-دهند که رابطه مستقیم بین سرمایه گذاری های فناوری اطلاعات سازمان و رضایت مشتریان در ابعاد گسترده ای وجود دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

رفتار سیاسی آن دسته از فعالیت هایی است که به عنوان بخشی از نقش رسمی در سازمان ضرورت ندارند، ولی در امر توزیع مزایا و کاستی ها درون سازمان اعمال نفوذ می نمایند. به عبارت دیگر رفتار سیاسی شامل فعالیت هایی است که در یک سازمان برای اکتساب، توسعه، استفاده از قدرت و سایر منابع برای حصول اولویت های یک فرد در موقعیتی که در آن عدم اطمینان (یا عدم توافق) در مورد گزینه ها وجود داشته باشد، صورت می پذیرد.در این راستا، پ‍ژوهش حاضر به بررسی رابطه درجه رفتار سیاسی مدیران ارشد مالی شرکت های تحت بورس اوراق بهادار می پردازد. از میان 450 شرکت فعال در بورس 190 مورد آن فاقد مفروضات تحقیق بوده که از میان 260 شرکت منتخب (جامعه تحقیق)، تعداد 70 شرکت به روش تصادفی ساده بدون جایگزینی، به عنوان نمونه تعیین شد. فرضیه های پژوهش به روش همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج تحقیق نشان می دهد که در سطح خطای 0.05، تنها بین درجه سیاسی بودن و متغیرهای بازده فروش و نسبت عایدی هر سهم رابطه معنی داری وجود دارد و بین درجه سیاسی بودن مدیران ارشد مالی و متغیرهای نسبت قیمت به سود هر سهم، بازده سرمایه گذاری و بازده سرمایه گذاری نقدی هیچ گونه ارتباطی مشاهده نشد. در این تحقیق همچنین تاثیر پذیری متغیرهای وابسته (شاخص های عملکرد مالی) از متغیر مستقل (درجه سیاسی بودن مدیران مالی) به روش رگرسیون خطی مورد ارزیابی قرار گرفت. در این راستا نتایج حاکی از عدم هرگونه تاثیر پذیری متغیرهای وابسته از متغیر مستقل بود و تنها درجه سیاسی بودن بر بازده فروش موثر است.